تبلیغات
گلواژه - سپاس از فردوسی

سپاس از فردوسی

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:سه شنبه 12 شهریور 1392-12:08 ق.ظ

بزرگی   و    نام   آوری   ای  حکیم

ز   ژرفای   توفان   بر  آری    نسیم

نسیمی   که  بر  کشورت  می وزد

به   هر  پیکر  مرده  جان   می دمد

مرا   زنده  کردی   به  گفتار  خویش

به سی سال رنج و  به پندار خویش

چکامه    روان     تو     جاوید    باد

به   دل   نامه ات   گنج   امید   باد

برایم   تو   شهنامه   را    گفته ای

گهر   واژه ها   را   بهم   سفته ای

تو     گفتی    بنام    خدای    خرد

کز   آن   برترین    واژه    بر   نگذرد

وجودم   همه  مملو  از  پند  توست

زبان  خرم  از  پارسی   قند  توست    

ز  میهن   پرستان   شهنامه   خوان

زن و   مرد  ،  آزاده  ،   پیر و   جوان

همه سر به سرعاشق وجان به کف

فدایی    میهن     بر   آورده     صف

همه   پندهای  تو   با   جان  و   دل

پذیرنده    جان   بر   سر  آب  و   گل

ز   تو   مانده   اکنون  مرا   این  زبان

و   گرنه   بنامیدم    آن   را    لسان

به     فرزند   خود    یادگاری    بزرگ

نهادی   به   میراث  گنجی    سترگ

که    سرمایه ی   بی  زیان   منست

تن و  جان و   هم آب و  نان   منست

زبان      مرا      جاودان      کرده ای

سر  افرازی  ام   را   عیان   کرده ای

ز  تو   پارسی  جاودانی  شده است

که   نوروز   زیبا  جهانی  شده است

زنان   هنرمند   و    شهنامه   خوان

چو    گرد آفریدی     همه     پهلوان

دلیر    و     توانا   و     شیر   اوژنند

به  نیرو  چو مرد و   به  چهره   زنند

سرآ غاز  و    پایان    شهنامه    را

سرودی   از  آن   پاکدل   خامه  را

از  آن  جوهر  نیک  سامان   گرفت

که   راهی   جدا  از  بیابان   گرفت

سرودند     چندین    نیا   نامه   را

نشد  گردی   از  پای  شهنامه  را

ز بر    پایی   و   عهد    اشکانیان

شکوه  و   سر انجام   ساسانیان

به   آیین  و   آداب و  علم و   فنون

که از سوی جمشید شد رهنمون

ز کشتن ز رشتن ز خورد و  خوراک

از  آتش  که   آلوده   می کرد  پاک

هر آنچه  که امروز  بایستنی ست

سزاوارفخرست و شایستنی ست

همه   یادگارست  و  مانده  به  جا

از    آیین   و    رسم    نیاکان    ما

ازاین  روست  اکنون  که  پوینده ام

خودم   را  ز   شهنامه    جوینده ام

مرا   خود  شناسی   چو   آموختی

دل و   میهنم   را  به   هم  دوختی

دلیری  و   فرهوده  و   نیک   خوی

جهان  ازتو  گشته ست پر گفتگوی

تو     آموزگاری     همه    ملک   را

لر و   کرد و    قشقایی و    ترک  را

ز  خوز  و   ز  بوشهر و    هرمزدگان

سه   پاسان   دریا   دل  و    مرزبان

یل     سیستانی      کنار     بلوچ

که  شهنامه  خوانند  هنگام   کوچ

نهنگان    دریا     به    رفتار    موج

نگهبان    صحرا    به   کردار    نوج

سپاهان   ز   دامان   زاینده    رود

خروشان  فرستد  به   ایران  درود

چو   از    آذر  آبادگان    یاد    شد

دل   عاشقان  جمله   فریاد   شد

چو   گیلان  و   مازندران   بهشت

دیار    دلیران     نیکو     سرشت

ز  شیراز و  کرمان و   یزد و   ز بم

که از ارگ آن دل گرفته ست  غم

ز  کرمانشهان  گویم  و    بیستون

که  شیرین و   فرهاد  دارد   فزون

به  کردآستان   چون  گذارید  روی

به   ایران   پرستان   آزاده    خوی

دلیرو   سلحشور و   میهن  پرست

درفش   کیانی  گرفته   به   دست

همدان  و    ایلام    و    یا   اردبیل

همه   جای   ایران  بود   بی  بدیل

به  تهران  و   قزوین و   شهر  اراک

گلستان  و  سمنان این  خاک  پاک

به  قم  یا به  زنجان  سفر ساز کن

به     یاری    اندیشه    پرواز    کن

چو   از    بختیاری   گذر   می کنی

به   شهنامه  گویی  نظر  می کنی

به  خاک  لرستان   چنین ست   نیز

که  لر خوانده   شهنامه  را   ریز ریز

گر  آوای  شهنامه   شور   آور ست

رگ و  ریشه  و   بن   غرور  آورست

خراسان  که  کلک  تو را  جوهرست

پر  از  لعل  و   فیروزه  و   گوهرست

پیام   از  تو    واگویه   نای   منست

همه   جای  ایران   سرای   منست

شنیدیم   و    آویزه   کردیم    گوش

نهاده   بر   این  در   پرمایه    هوش

در     اعماق    تاریخ     حیرانی ات

نگه      کرده     فرزند     ایرانی ات

نهیب    تو    بند   دلش    پاره   کرد

در  آمد  به   پوزش   ره   چاره   کرد

ولی    چاره ی   درد   پیش  تو   بود

به   شهنامه   باید  کنون   رو   نمود

چو   جان  چاره ی  درد  اینگونه  دید

فغان   زد  که  شهنامه  باید   شنید

نه  یک  یک  که  با هم  گروه  آمدند

به    کردار   پا    از   ستوه     آمدند

به    آهستگی   و    به   پیوستگی

بخوانند    با   شور   و   همبستگی

سر    آغاز    تا   فصل    پایانه     را

نه  شهنامه   بنچاق   این  خانه  را

چو   پیدا  کند  گمشده  راه  خویش

رود  سوی  آن   یار   دلخواه  خویش

کنون  سر  به  سر  زاده ی  میهنند

زن   و   مرد   این  خاک  شیراوژنند

چو   شیر   نر و  ببر  و   ماده  پلنگ

زمین   را   به  دشمن   برآرند  تنگ

خروشند   هر    روز   با   جان  پاک

بخوانند   پیمان   این   آب  و   خاک

< چو  ایران  نباشد  تن  من  مباد>

<براین  بوم و بر زنده  یک تن مباد>

 

 نوج  ٍ درخت کنار

                                                                                                                                                                                                                                                                      


 


 

 




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.




Admin Logo
themebox Logo