تبلیغات
گلواژه - منظومه ی منگشت (با بوسه گاه آفتاب )

منظومه ی منگشت (با بوسه گاه آفتاب )

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:دوشنبه 25 آذر 1392-09:17 ب.ظ



Image and video hosting by TinyPic


بشنو    ای    منگشت    آوای    مرا
بنگر   اکنون  حال  و   ماوای   مرا
سال  ها    در    دامنت        بالیده ام
خواب  های  تلخ و  شیرین    دیده ام
قله  ات  همچون   دل   کودک   سپید
زنده   از   جوبارهایت  برگ  و   بید
چار   فصلت    دلربا   و    بی   نظیر
ای     دژ    ا فرشتگان    ،    آی  پیر
عاشقم    بر   چشمه سار   روی    تو
شانه    های    برفی     گیسوی     تو
بر      بلندایت     بهشت      گرمسیر
مهر و    بهمن  در پی  اردی  و   تیر
یاد    باد   آن    خاطرات    پاک    تو
آن     دلاور    مردم      چالاک     تو
مرد می    آزاده    و    نیکو  سرشت
فارغ   از   پندار   گنگ    سر نوشت
سرزمینم   ،  سرزمین    عشق    بود
هفت   بندش  ، در  کمین   عشق  بود
لاله     می رویید   ،    هنگام     بهار
خاطری   ،  هرگز   نمی  آزرد   خار
وزنه ها  و    نیله های  ،  رخش  وار
آن   چمنزارانِ  ،   پر  نقش  و    نگار
غرشِ   ببران  و   شیرانت  چه   شد؟
تکسواران   و ،   دلیرانت   چه   شد ؟
تکسوارانی  ، که  چون  شیرو  پلنگ
حمله   می کردند   در  هنگام   جنگ
شیر  مردانی ،  همه    ایران   پرست
مهرورزان   ،   یل   پرچم  به   دست
گر  طمع  ،  بر  خاکشان   می دوختند
دشمنان  را چشم و  دل   می  سوختند
پیر   بازیگر   چو    این    پیوند   دید
بازی   ، هفت  و   چهار    آمد     پدید
گشته     ،  قربانی   ،   استعمار     پیر
یک   به   یک  ، آن    قهرمانان   دلیر
خیمه  گاه  عشقشان   در هم    شکست
رشته های  مهرشان  در خون  نشست
جنگ   های   ،  خانگی    آغاز    شد
فتنه ی  ماژور  و  هنری ،   ساز  شد
هفت  ، آنسو  ،  چار  اینسو  ،  تاختند
زین  کشاکش  ها   چه  سرها   باختند
میهمان ،  گه  میزبان ،  در خاک  شد
خون  مگر  با خون  تواند   پاک   شد
شیرزاد   و    شیر    پرور    بوده اند
این    چنین    در   دامنت    آسوده اند
با    سپاس  ،  از    جانفشانی   هایشان
یاد  و    نام   و    هم   نشانی   هایشان
گر  که   عمری   بود   وام  خویش را
می نگارم   سر به  سر  زین   پیش را
خواب  در  چشمان ما  جا  کرده  است
خامشی    در دشت   ماوا   کرده  است
یاد  باد   آن  ،   دشت   های   لاله زار
فرشِ  بی بی باف   خوش نقش و  نگار 
             *****
آن    مهین    بانوی    تیر    انداز   تو
مریم    آن    سردار    پر    آواز    تو
شیر زن    باید    که   احوالش    شنید
از   بهار  و   دهخدا    و    از    وحید
کاش  یک   بار  دگر   چون    کودکی
گریه   می کردم   به    سان    رودکی
چون      بخارا   عشق   را   آوازه ای
بختیاری   را    دژ   و      دروازه  ای
مامن   ،  عشقی   ،   همیشه   زنده ای
محکم   و   سرسختی  و   ،   پاینده ای
کوه   شعر  و   عشق های   پر  ز غم
 بو سه   گاه     ،    آفتاب      صبحدم
غرش   کارون   مرا  بی   تاب   کرد
کوچ    پاییزه    دلم    را    آب    کرد
هی هی چوپان ،  غروب گرگ و میش
بوی مشک و  جیر جیر  دار و  خویش
کوچ   ایل   و  ،   (  یار یار )    دلنواز
جلوه    بر   کوهسارهای    (دره راز )
آه  و   افسوس  و   دریغ  از  آن  زمان
بر  نمی آید   ز  من    شرح   و    بیان
شهر  روحم    را   کشانیده    به    بند
می خوراند   زهر  بر  من  جای    قند
استواری     را    ز    تو       آموختم
عاشق    آتش     شدم     تا     سوختم
سوختم     ققنوس    وار   ای    آفتاب
بر    تل       خاکستر     پاکم     بتاب
              ******
شعله    می گیرد   دلم    تدبیر  چیست ؟
آگه   از   حال   گرسنه    سیر   نیست
قرصی   از  نان   جوین  و  آب   پاک
شوکران      عاشقان     سینه      چاک
چوپی  و  سرناز  چون  آید   به   گوش
گه  شوم  بیهوش و گاهی  مست  هوش
لایه  ی     زیرین     فرهنگم       تویی
نغمه    و   موسیقی  و     چنگم    تویی
مخمل        نرم        چمنزار       تنت
باغ    های  ،   پر      صفای     دامنت
تپه    های     دهدز   و     فصل    بهار
زیر   کلخونگ  و   بن  و  بید و    چنار
سوسن     زیبا    و     شالی   های   آن
دار ها     و    نقش     قالی    های   آن
بوی  خوش   کز دشت  لالی   می رسد
روز      تقویم      جلالی       می  رسد
نغمه   و     آوای    کبکی    خوشخرام
منظر    خورشید    می آرد     به    بام
آن    همه    افسانه    در   دل     داشتی
بذر   عشق    و    عاشقی    می  کاشتی
بانگ  و  شور   کاروان  آید   به   گوش
جاده ی   ابریشم    از  تو   در   خروش
نکهت    خلق    خوشت    حافظ   گشود
نافه  ی      مشکین      آهویت      شنود
یادگار      از      باستان   ،  در   دامنت
چون     شقایق      نقش    بر   پیراهنت
سرزمین   ،    واژه     های  ،   مهربار
از        زبان          آریایی       یاد گار
 مدفن     گنجینه   های   ،   سر    فراز
مامن    اندیشه  ی   ،   فرهنگ     ساز
موزه   های   خفته   در  ژرفای   خاک
حلقه  ی      گمگشته     اما       تابناک
کس  نمی داند   که   زیر  خاک  چیست
ارزش  این   خاک  با   گوهر    یکیست
کاوش      کاوشگران      تعطیل     شد
خسته  از   پتک  و   کلنگ و  بیل   شد
کار   حفاری    چنین    آمد     به     سر
در   دل    خاک    است    دنیای     هنر
این  همه  ذوق  و  هنر  در  زیر  خاک
ردی    از     پیغمبر   بهدین    و   پاک
نقش  های   سر  به  مهرو   تو  به   تو
از    دل    تاریخ    گوید   مو   به   مو
سینه   گاه    صخره   در   دامان   کوه
کول  فر  های   سترگ  و    با   شکوه
راز ها   باشد   در   این    بر  جستگی
نیست    وقت    کاهلی    و     خستگی
از    ( چگادم دم  )    به   ما   آید   ندا
وز (  شمی  )  هر  روز  می آید  صدا
(خنگ اژدر )    سینه   خالی   می کند
ژرف    دریا      خشکسالی     می کند
تپه  های  ( ارغوان )   و  (  منجنیق )
قصه   ها    دارد   ز   دوران    عتیق
قلعه   تل     یاد     سلاسل     می  کند
جز    پشیمانی   چه    حاصل  می کند
                  ****
خواب برده   چشم و  هم   روحم  چرا؟
بادبان    و     کشتی     نوحم      چرا ؟
من کی ام  ؟  هر تکه ام   در  موزه ای
لب   پریده   کاسه ای  ،   در  یوزه ای
این   چنین  میراث  خواری    ننگ  باد
نان   به   کام  سارقان  چون  سنگ  باد
موزه های    سر   به   مهر    خفته  را
حلقه ی     گمگشته ی     نا   گفته    را
برج   و    بارو ها    حکایت   می کنند
سرزمینت      را     روایت     می کنند
حسرت   فتح   تو   چون  در دل   بماند
اسب    مقدونی   همی    در گل    بماند
بر     دل   ،    آشوریان      کینه     جو
فتح  و    تسخیر   تو   شد    یک  آرزو
جاده ی  (دز پارت )   می گوید   سخن
از      تردد    های   ،    اقوام      کهن 
زاگرس  ،   ای   رشته   کوه   بی بدیل
ای     پناهگاه    ،    سلحشوران     ایل
سرزمین هایت   غریب  و    غرق شور
سنگر   دشمن    فریب   و    بی   عبور
دست    هر   قوم   مهاجم    بسته    بود
فکرش   از   فتح   خیالی   خسته    بود
گر    که    کارونت    بیاید    با    زبان
مرده   از  شوق  و  غرور آید  به  جان
زردکوه  ،   خیزش  گه    زاینده    رود
بر  تو   و   بر  چشمه  سارانت    درود
زادگاه   ،    صد     هزاران   ،    آرشی
راه    دشمن   را  ،  کمان    در   بارشی
رستم    و    سهراب   ها    پرورده  ای
جان   دشمن   را   به    لب    آورده ای
بحث   تاریخ   است   و   فتح   قند  هار
بختیاری    بود    تا    شد     بخت   یار
آنکه   از   جام   تو    نوشیده ست   کام
بر    گزیند    نام    ایران     جای   مام
خطه ای     از    خاک     ایران     منی
مهد     اسلاف     چو    شیران      منی
سینه     سینه    شرح    شیرانت   رود
شعر    در    وصف    دلیرانت     رود
               ****
رنگ   می گیرد    دلم   از   رنگ    تو
گوش   من   آماده ی    هر   زنگ    تو
یادی    از    اسطوره  های    ایل    کن
برگی    از ،   تاریخ    را   تحلیل    کن
با     پژوهش    کار   تکوین    می شود
کم  کم   این   تاریخ    تدوین    می شود
ای     پژوهشگر    چرا    خوابیده   ای
از    دیار    خویش   سر    تابیده    ای
هر  یک  از   ما  گر  نویسد  یک  ورق
مثنوی    هفتاد    من    گردد    به    حق
از      دیار     گلتباران     خامه     کن
خاک   ( دیناران )   خود  را  نامه  کن
هم به پای و   هم   بپوی  این  خاک  را
نامه   کن     این   سرزمین    پاک   را
شهر   تو   مهد    امیران    بوده   است
(مالمیرت )   قلب   ایران   بوده   است
باید   این  تاریخ   را    از   نو   نوشت
کینه    تحریفش   کند   باغ   از   بهشت
پس    بیا    نا  گفته ها   را    جمع   کن
آنچه   تحریف  است قلع   و    قمع   کن
ابتدا      با     نام     شهر    آغاز     کن
واژه ی     زیبای    آنزان     ساز    کن
((هرکسی کو دور ماند از اصل خویش ))
((باز   جوید  روزگار   وصل   خویش))
کار  عشق  است   عاشقی  دارد   نمود
سرزمین    عشق    را     باید     ستود
باز    می  پرسم     سر    یاد     آوری
با      بیان     حیرت     و     نا باوری
سرزمین   ،   رویش   ،    بابونه     ها
مست     عطر   لاله   و     گلپونه   ها
مجلس    شهنامه   خوانی   ها  چه  شد
عاشقی  ها  ،   جانفشانی  ها   چه   شد
کو    سوارانی   که   همچون    زال زر
باره    می راندند    در   کوه  و    کمر
شیهه ی    اسبی    نمی آید    به   گوش
در وجودی خون  نمی آید    به   جوش
شیر    آهنکوه     مردان       مرده اند
اسب   ها   را  نیز  با  خود   برده اند؟
نسل    امروزت     ندیده     اسب    را
جز  به  کبریتی  و    آن  بر  چسب را
           *****
(تو بمیری )   گفتنی   بود  و   درست
هرچه می گفتی  همان بود  از  نخست
این    قسم   هم   از  میان    ایل   رفت
هر چه  بود  از این  جهت  تقلیل  رفت
تا  به  کی    این   دشت  گلگونی  کند؟
لیلی       دلمرده       مجنونی      کند!
یادمان    باشد   که    اهل   جوشش ایم
وارثان        سرزمین        کوشش ایم
بر    بلندی    های    ایران      زاده ایم
تکیه    بر    چنگال    شیران   داده ایم
جنگجویانی    چو    رستم    بی   شمار
تکسوارانی       دلیر       و       نامدار
پهلوانانی        همه       ایران      مدار
از   جوانمردان     ایل    هفت   و   چار
مرزبان     خاک      شیران     بوده  اند
عاشق      دلچاک     ایران      بوده  اند
جاودان   هر   دشت   و  کوه  بی   بدیل
خواه    در    آنزان   و    یا   در  اردبیل
هر  کجا   تا   خاک   ایران   من   است
چون   سرای   پاک  آنزان    من   است
تا     ابد     ایران   زمینم     زنده     باد
آفتاب      عشق      آن      تابنده       باد
دشت   هایش    خرم   و    آلاله     خیز
برگ  گل  از  بوسه ی  شب  ژاله  ریز
جنگلش   سر سبز  و  دریا   پر  خروش
نسل   در  نسلش   جسور  و  تیز   هوش
رود ها   پر آب  و   صحرا  سبزه   پوش
زیر     گام      مردمانی    سخت   کوش
سفره  ها   پر  برکت   از  کار  و  تلاش
سر    رسد     دوران     سختی    معاش
عشق     ورزیدن    کند   دل   را  مجاب
روشن     از     مهر       طلوع     آفتاب
گر   سخن   اینگونه   کوته  رانده   است
شرح  یک  موجست و  دریا  مانده  است
ای      بپا     دارنده  ی ،   ایران   زمین
پادشاه   ،  هستی    و    عشق   و    یقین
چشم     نا   محرم   از   ایران   دور کن
مشت    ایران   دوستان   پر   زور   کن


1384   ایذه

پی نوشت ها
منگشت نام کوه زیبا وبرف گیر مشرف به شهرهای ایذه و باغملک و منطقه های پیرامون آن .
دژ منگشت - به اعتقاد دیرینه ی مردم بختیاری این دژ با الهام از ملائکه ،
به تصرف در آمده و بدون کمک فرشتگان هیچ کس نمی تواند به آن راه یابد .
آی پیر یا آیاپیر نام باستانی شهر ایذه می باشد .
نیله و وزنه - نام اسب های معروف از نژاد اصیل .
ماژور راولینسون و هنری لایارد .
بی بی مریم از زنان نام آور بختیاری و مادر شیرعلی مردان خان
یار یار - از ترانه های مشهور بختیاری
دره راز -محلی واقع در نزدیکی چلچه چهارمحال و از توابع میزدج که جنگی سخت در آنجا روی داد.
چوپی و سرناز -نام دو نوع ساز و آهنگ در موسیقی بختیاری
دهدز -شهری نزدیک به ایذه
کلخونگ وبن و چنار -از درختان زیبا و جنگلی منطقه
سوسن - نام جدید شهر شوشن باستانی
لالی -شهری نزدیک مسجدسلیمان
جاده ابریشم -جاده ی باستانی معروف
بعد از این نشگفت اگر با نکهت خلق خوشت   خیزد از صحرای ایذج نافه مشک ختن  ( حافظ )
کول فرح یا کول فره -محل آثار باستانی در ایذه
چگادم دم یا چغا دم دم -از مکان های باستانی .
شمی -محل کشف سرباز پارتی
خنگ اژدر -مکانی باستانی در ایذه
ارغوان و منجنیق -دو شهر باستانی از دوران ساسانیان در اطراف باغملک
قلعه تل -قلعه ای تاریخی از محمد تقی خان چهارلنگ
قلعه سلاسل - قلعه تاریخی در شوشتر
مقدونی - اشاره به اسکندر مقدونی
دزپارت -جاده ای سنگ فرش و باستانی در بختیاری
دیناران -از مناطق ییلاقی بختیاری
مالمیر یا مال امیر از نام های تاریخی ایذه
آنزان -نام باستانی و اصلی ایذه
هفت و چار -اشاره به دو ایل هفت لنگ و چهار لنگ بختیاری




دوستان عزیز و بزرگوار دستور شما اطاعت شد و منظومه ی منگشت   روی صفحه قرار گرفت . از توجه شما سپاسگزارم .











داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
غفورقلی پور
سه شنبه 19 فروردین 1393 08:36 ق.ظ
سلام
شعرهای زیبایی دارید.
با آرزوی موفقیت و شادکامی برای شما
پاسخ اسدالله اسدی : متشکرم جناب قلی پور
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.




Admin Logo
themebox Logo