تبلیغات
گلواژه - منظومه ی آرش کمانگیر (گویشی ) برگردان چکیده ی شعر سیاوش کسرایی

منظومه ی آرش کمانگیر (گویشی ) برگردان چکیده ی شعر سیاوش کسرایی

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:شنبه 8 آذر 1393-03:41 ب.ظ

برف ایباره
برف ایباره به رِی خارو گِچِر بَردا
ز دیرادیر، یَه آلونکِ رُوشِن
تی بِلازه تَش .
سی بَچِیَل خوس ، مَتَل ایگو ، تاته آنوروز
گُهدِه بیدُم زندِیی خَیفه
گُهدُم وُ نا گُهدِه نِس حیفه
آسمونِ واز
اُفتوِ زردینه
باغا ، پُر زِ گُل
دشت ها بی بُرگِه وُ دَر
باز وَیدِن ، باز رَهدِن ، باز دونیدِن
مین غم انسون دوگُرزونی نِشستِن
پا وِ پای شُودیِ مردم ، پا وِ گِل کُفتِن
کار کِردن ، کار کِردن
لیز کِردن
رُستی رُستی زندیی خَیفه
زندیی یَه چاله دونِ کهنه وا مَندَی
اَر بلازَس وا کُنی رَسخِ تَش وُ تُنگِس دیاره هر ولات
ارنه کوره وُ اِی کوری دَیـَتِس مَهنه وِ نات
زندیی بِلازه ایخو ، تاتِه نوروز ،کِرده واگو :
سی بِلازه هیمه وابو
  
   ****
روزگاری بی
روزگارِ تَهل و تاری بی
بخت ایما هم چی تیگِ دِشمِنا تیره
زورِسون اِز زورِ ایما بیش .
هوف بیدوُ مرگ ،
چی دِرَهدِی که نَجُمنه پَهر جُم نیخَه کسی
سنگرِ آزادِگون ، بیدُنگ و کور
مین بِهون دِشمِنا شُو دی وُ شور
دِشمِن اِز سامون و سر حد کِرده تا
آرِمون ایما نَوِروَیده به جا
هَرس ها چیـر اِز تیا
دِشمِنَم رهده به فِرگِ وَندِن ایما زیک
تا سی هر چی مینِ دل دارِه بجورِه چاره سِ
تا که  وادستِ خومون هرکی کَنه  تَلواره سِ
دِشمِن چارچوله باز
که یَه روزِ خَش نَبینه وِ تیا
هرچه وِ دل داشت آخِه کِرد ساز
مردم اما ای نِیَشتِن وا تیا اِز کاسه دِروَیدِه
ایوَر وُ  او  وَر ، وایکی دِی قُمقُت ایکِردن
     
    ***
آخرین فِرمون ...
آخرین نِک نِشت ....
وا یه تیری وَند تا سامون بِره جا خوس
ار نِهِنگ بوفته به لَم
واروُ کِپرهامون کُچیر
آرمونا کور .
اربِپهره دیرتر
تا کُجِه ؟..... تا کوچونا ؟
 آه ..کوچونه آهن بُویی مِردی ؟ کوچِونی گِرمُستِ ایمونی ؟
هر دِهونی واگو ایکِرد ای خَوَرهانه
تیا ، واترس و بی سو ، ای نِیَشتِن ای تَل و  او تا
لشکر ایرون بی اَولیسُم
دو وِ دو یا سه وِ سه ، قُمقُت کُنُون
بچِیَل بالا تووا
دُرگَل اِز پَس رَوزنا
دایَلَِم با غُرصه و غم کِل دَرا
رهده رهده سرصدا بالا گِرهد ،قُمقُت گِپِست
        
        ***
مردمِ هاشُفته چی دِریا اَوی
خینِسون واجوش اُوَید
گاله زَین
وَستِن به ره
چی صدف
اِز مینجقا مردم پیایی زَی به دَر
شیردونگی زَی :
مونُم آرش
هوارِس چینو وا دِشمِن بَنا کِرد
مونُم آرش سپاهی مِردی آزاده
به تَینا تیرِجامَنده وِ ترکش ، وا دلاتونه زنُم تَش
مَپُرسین اِز  تَوارُم
مو پور رنج و کارُم
مو تیزُم چی شهاوِ شَو ایکَهنُم
صَوا  سی  دیدِنِ  ایسا ایمَهنُم
مُوارِک او لواسی با که مینِ جنگ ایپوشِن
گوارا پاله ای با که  مِجالِ  فحت  اینوشِن
      ***
مِن اِی پیکار
مِنِ اِی کار
دل مردم به گِرمُستُم
امیدِ مردمِ بیدُنگِ نِه سرکولِ خوم رُستُم
کمونِ کهکشون دستُم
کمون داری کمونگیرُم
شهاوِ آسمون تیرُم
چگادوُ گُرده ی کُه وا نِهامه
تیا وُ  تیغِشِ  افتو   وا بامه
پَرِ تَش تیرُمِه
فِرمونبَرُم باد
 
اما ، امرو که روزِ  پهلِوونی  نید
رها گشتن وِ پولادو جوونی نید

بَعزِ یُو رِی کِه وِتاق آسمون
جورِ دِی گپ زی وِ دل وا زون تره
        ***
درود ای واپسین صحو ، ای سَبَق با مُو
کِه  یُو  دِی آخرین  دیدارُمه  وا  تو      

به صحوِ زِی ، به اِی وابا سفیده
به افتوِ نَدِروَیده کِه مِهر ایباره سوگند
که آرش جونِسِ ناده به اِی تیر
که  تیرِ جونِسِ  واکه  وَنه  دیر


به گِل نا ، زونیاسه
دو دستِس ری به کُه ، خونه دعاسه
دِرَو  ای افتو ، ای توشه امیدُم
دِرَو ای هوشه ی صحوِ سِبیدُم
                                         
بُلُق اَو چشمه ای تو ، سُهدِه دل مُو
دِرَو  سیرَو بُکُن  ،  سَرمَل بُکُن  تو
چُنو پا به دِهونِ مرگ اینُم
که خصمِ ارمکی چی گُل نچینُم
اِخوم وا نورِت ای افتو کُنُم خو
وِ گلبرگِ گُلِِِ زردِت بِنُم بو
        ***
وِریستا چی سِتین ، بیدُنگ واپا
هَنَف مین سینه ها جوش
زِمین و آسمون بیدُنگ
بِنِسکی ، دارِِِه دُینا ، وِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِس ادِه گوش

تیغِشِ افتو به یالِ کُه
زَی کمونه ، پُر تیایِ آسمون
سَیل کِه آرش وِ شهر بی صدا
بچِیَل بالا تووا
دُرگَل اِز پَس رَوزنا
دایَلَم با غُرصه و غم کِل دَرا
میرگَل وَسته به ره
دِشمِنا وا پوزخندا ، ره نِه واکِردِن
بچِیَل اِز سر تووا ، نومِس صدا کِردِن
دایَلَم دَس وِ دعا کِردِن
پیرمِردون تِی دِرا کِردِن
دُهدَرا ناوَنده هاسونه بِلا کِردِن
بَس که واباس قُریَتِ عشق و بَفا کِردِن
آرش اما ساکت و بیدُنگ
ره که تا اِز قله ی البرز کُه وارُو بِره
پس سَرِس هَرسا سرازیر اِز تیا
نِصمِ شَو
زال وُ زِمَند
کُهبُرا
وَیدِن به مال ، بی نِشون اِز لاش آرش
واکمون ُو ترکشِ بی تیر
آری آری ، جونِسِ مِن تیر کِه آرش
کار چندین لشکرو شُمشیر کِه آرش
چَن سُوار تَی رودِ جیحون ، تیرِنه
نیمِروزِ  بَعزِ او  رُو ، دیدِنه
کُفته بی  مین کُندِه یَه گردوی ِ پیر
اِز هُو  واپَس ، تیرِ گردو شُوندِنه
مـرز ایرونشهرو  تورون  خوندِنه .


در اوستا نام آرش اِرِخشَه و اِرِخش آمده است و در پهلوی اِرَش شیپاک تیر .نام کوهی که آرش از آن بالا رفته و تیر را رها کرده اییریو خشوتا و کوهی که تیر فرود آمده است خوانونت در خاور نام برده اند .

پنجم آذر ما نودو سه




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
دوشنبه 24 آذر 1393 07:56 ب.ظ
آقا مهدی منم از شما ممنونم
مهدی
شنبه 8 آذر 1393 03:34 ب.ظ
سلام. خسته نباشید وبلاگ شما بسیار زیباست
خواهشمندم به سایت من هم سر بزنید
مطالب جدید بذارید و دوست داشتین بنده را لینک کنید
ممنونم ازت
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.




Admin Logo
themebox Logo