تبلیغات
گلواژه - مطالب اسدالله اسدی

شاد باش نوروزی

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:شنبه 23 اسفند 1393-03:45 ب.ظ

نوروز، جشن فرخ، نخستین شادمانی گسترده ی انسان بر زمین ،گردش روزگار و سرآغاز بهار ،روز گشاده رویی و نیک زبانی ،برگ و بار درخت و فزونی بخت ، شکوفایی گل و بازآوری بوی خوش چون بان و کافور و مشکناب ، و عود و عنبر و گلاب ، برومندی نهال و هرمزِ فرودین سال ، زایش خاک و رقص بالابلند سرو بر افلاک ، ایام داد و دهش، رستن و پوشش ، آراستگی باغ و روشنی زمین به کردار چراغ ،دل افروزی و بهروزی ، گردش و دیدار ،جوشش چشمه و جویبار ،نوید پیوسته ی جنبش و کوشش و کار ، بر تمامی هم میهنان بزرگوار، و ایران دوستان هوشیار ،در سراسر جهان فرخنده باد .


داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوروز

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:سه شنبه 19 اسفند 1393-01:52 ب.ظ

              غزل نوروز
باز باران شاخـه ها را خیس  کرد
شانه ها در سبزی گل گیس کرد
بوی  باران با هوا  بر گل نشست
دانـه  تـرک  خانه ی  ابلیس  کرد
ذهن  سیال  طبیعت   پر خروش
در  بهاران  چهره ها  تندیس کرد
خواب رخت خویش بر بست و چمن
سر بر آورد و  زمین  پردیس  کرد
لاله های  وحشی  و  گلپونه ها
دشت هارا سر به سر تلبیس کرد
روزِ  تـازه ،  ماهِ تـازه  ،  فصل نـو
ابـتـدایِ  سال را  ،  تدریس  کرد
شادی و شور و شقایق های سرخ
باستانـی عـیـد را،  تـقـدیس کرد
جشن  نوروزست  و  آغـاز بـهـار

ابتکاری را که جم  تاسیس  کرد


       بها ر 74




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

خلیج همیشه فارس شعر 2

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:جمعه 15 اسفند 1393-02:01 ب.ظ

اگر  مـوج  خیـزان  بر آیم  ز  جای
نه کشتی بمانم  نه یک  ژاژخای

همینست  نـامِ  مـن  از  دیــر باز
که خاریست بردیده ی جعل ساز
چو همسایه ای حرمتت پاس دار
وگــرنـه  شوم آتش  انــدر  کـنـار
ز  گفـتـار  بـیـهـوده  پـرهـیـز  کـن
دو گوشت به  آوای مـن تـیـز کـن
زبانِ  دگـرگـونـه  چون  ،بر کشی
نبینی تو  یک روز  رنگِ   خوشی
نه آبی ببینی نه خشکی نه خاک
زبان ، چون بیابان شود چاک چاک
تو  ای کودک شیر ناخورده ، سیر
چـه دانی ؟  ز تاریخِ  ایـــرانِ پـیــر
هر آنکس که نامم دگرگونه داشت
نشانِ  ره مــرگ  بـر خود  گذاشت




                        28/ 4/ 91



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

خلیج همیشه فارس شعر 1

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:پنجشنبه 14 اسفند 1393-01:18 ب.ظ

                                              

من خلیج فارسم ای بچه ها
جزو خاک پارسم ای بچه ها
پرشیا  ، یا خاک  ایران بزرگ
مهد شیران و دلیران سترگ
خانه ی تاریخ باشد سینه ام
آسمـانِ نـیـلگــون  ،  آیینه ام
کـودک  ایرانی  شیرین  زبان
من خلیج فارس بودم هرزمان
هر زمان با هر زبان این بود نام

حجتی  بر یاوه گـو کردم  تمام
زاد روز  دام وآنسو دست باد 
کودک همسایه را دارم به یاد
 ادعای پهنه ام دارد  عجب!
عاق والد ناشناس یک وجب
گر بخیزد موج من در
خاک او
دفن می گردد سرِ نمناک او
..........



                               1391


                                                      



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نام های گوسفند و بز در گویش بختیاری در مراحل و مناطق مختلف

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:پنجشنبه 23 بهمن 1393-12:53 ب.ظ

گوسند
میش
نر میش
بره
دوبُر
بز
بیگ
شیشک
چپش
کَوِه
قوچ
کَهره
بعده
شوسی
کُشتی
تیشتر
تی بز
کَوه بندیل
پارتی بز
بره سی سار
بز کَهره
میش دوبهر
میش بری
بَل کهر
چال نارک
بز هلو
بز موره
......



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

زمان در گویش بختیاری

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:پنجشنبه 23 بهمن 1393-12:30 ب.ظ

واشو صحو
واظله روز
صحو زی
گرگ میش
ناشتا
صحو
ناشتا خان
یه نین وِ افتو رهده
دو نین و افتو رهده
پیش ظهر
ظهر
جنگ افتو
بعد ظهر
چاس
دم پسین
پسین
افتو دهرو
دم غروب
غروب
تنگ غروب افتو تاسه
سرشمی
شُمی
بعز شم
نصم شو
شودارون
سبق
دیر مجال
واخروسخون
خروس اول
خروس دویم
خروس سیم
باسفیده
افتوزنون
پیش گه





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

زهمِ دل (گویشی)

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:چهارشنبه 26 آذر 1393-07:29 ب.ظ

زَهمِ   دلُـم   ،  زَیـدیـه   چُمـنیـدیـه
هـر چـی کـه  وَربستُمـه  رُمنیـدیـه
ماتِ  دلُم   چـیـدیـه  وا  داسِ  غـم
بالِ  شِکَــرتَـمـه   نَـوَنـدی   یَ  نَـم
رَهــدی یُ  آستـاره  شَوُم کَـنـدیـه
نُـیـس دَمِ  کـیـوار وُ  مـونـه  وَنـدیـه
سیچه سِتینِ  دِلُم  هی خَل  کُنی
رَه  نِ نِها  پام  شو وُ  رو  چَل  کُنی
جِـز وِ  دلُـم  نِـی  ،  پِـرَکـم  ایـبَـری
خـیـنِ   دلُـم    کِـردیـه   تا   ایـتَـری
ره مِ  بُـریـدی  کـه  نَـرُم سـی ولات
تا  وِ  گِـمـونِت کـه  بیـوفـتُـم  وِ  پات
خار   دلُـم   سی  یَ  وِلا  نـیـکَـنـی
دونـه  گُلـی  جاس  تـو   نـیـدَروَنـی
پیشِ  یـُو  کـه   پامِ  بِنُـم  مـیـنِ  دَو
پیـکِـمِ  اِشکَـنـدی  یُ وَنـدیم  به  تَو
تا  گِـروجُـم  کِـم  کـه  وِریستُـم وِ پا
ره مِ  گِـرهـدی یُ نِشـونـدیـم  وِ جا
جا  که   بِگِهـری   لِکِـرو   زیـر   چِلُم
مو سر  ِ پا بـیـم خُو  تو  زَیـدی  گِلُم
خین  به  مِنه   اِشکَمِ   مو  پُـهـدیه
چیـکه   زنُم   حـرف   لَوُم    دُهـدیه
تَپ  تَپــوا   ،   کُشتِنُمـه  میــنِ  خَو
چَنـدی  وِ   لاشُـم  ایــزَنی  داغِ  تَـو
مَـر مـو چه کِـردُم  چُنو سیری ز  مو
وا کـه  نِـهِنـگُم  بیـنی دِیــری  ز  مو
چی که  تو  وارُیی یُ مو  رِی  گِلُـم
وا کـه  دِیــه ،  سیـر  بِـتِـلنـی  دِلُـم
آخـه  مو  چنـدی  بُخورُم  خیـنِ   دل
کو چو   بِنُم  پا  که  نَـزَهنُـم   به گِل
هر چی  که  دَنـگه  سَرِ  مو   وِردیـه
پـیـنـه   وُ    پَـهـرو    دلُـمـه    دِردیـه
هَی  کِلِ بَـرد   ،  نادُمُ    وَ هـرَنـدیـه
ریشـه ی    باد  اَوشِنُـمـه   کَـنـدیـه
هیچ   نَـدونُـم که  چه  فِـرگ  ایکُنی
واسرِ   مـو    جنـگِ  تِــوِرگ   ایکُنی
هَـل هَـلِ  گـرگِ  که  اِوِردی  به مال
راس   اُوَیـدی  مـونـه کِـردی  شِکال
تـیـــرِ   بَـلانـه  تـو  وِ   مُـو   بِستـیـه
اوسو  ایگوی، سیچه  وَرِس  جِستیه
خُوستی  نَرُم   تا   بُخُـوره   رِی  دلُم
یا  که  چو   هُـمزاده   بیـوفـتـه   کِلُم
سر چه   وِ  اَو  ،   وا  بِزَنُم  بی  گُدار
لِکـه   بُـوَنـدُم    ،    لِکِ   سوزِ   کُنـار
تا   کــه   وِراری   هـمـه   آرمــونُـمـه
مُـــردِن   وا  نُـومــه  کـه    دَرمـونُـمـه
کـو  چـو   تَـرُم  دِی  بُگُـروسُـم    وَرِت
کِــر    بُـکُنُــم  ، کِـنـجِ   وِلا   دفـتــرِت
آخرِسَـم  ،  دَسِ   اِنی  مـیـن  سَـرُم
کیسِـنِِ   ،  اِسپـیـدِ اِی چَیـنـی   وَرُم


 اسدالله اسدی              
زمستان 1386



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

منظومه ی آرش کمانگیر (گویشی ) برگردان چکیده ی شعر سیاوش کسرایی

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:شنبه 8 آذر 1393-02:41 ب.ظ

برف ایباره
برف ایباره به رِی خارو گِچِر بَردا
ز دیرادیر، یَه آلونکِ رُوشِن
تی بِلازه تَش .
سی بَچِیَل خوس ، مَتَل ایگو ، تاته آنوروز
گُهدِه بیدُم زندِیی خَیفه
گُهدُم وُ نا گُهدِه نِس حیفه
آسمونِ واز
اُفتوِ زردینه
باغا ، پُر زِ گُل
دشت ها بی بُرگِه وُ دَر
باز وَیدِن ، باز رَهدِن ، باز دونیدِن
مین غم انسون دوگُرزونی نِشستِن
پا وِ پای شُودیِ مردم ، پا وِ گِل کُفتِن
کار کِردن ، کار کِردن
لیز کِردن
رُستی رُستی زندیی خَیفه
زندیی یَه چاله دونِ کهنه وا مَندَی
اَر بلازَس وا کُنی رَسخِ تَش وُ تُنگِس دیاره هر ولات
ارنه کوره وُ اِی کوری دَیـَتِس مَهنه وِ نات
زندیی بِلازه ایخو ، تاتِه نوروز ،کِرده واگو :
سی بِلازه هیمه وابو
  
   ****
روزگاری بی
روزگارِ تَهل و تاری بی
بخت ایما هم چی تیگِ دِشمِنا تیره
زورِسون اِز زورِ ایما بیش .
هوف بیدوُ مرگ ،
چی دِرَهدِی که نَجُمنه پَهر جُم نیخَه کسی
سنگرِ آزادِگون ، بیدُنگ و کور
مین بِهون دِشمِنا شُو دی وُ شور
دِشمِن اِز سامون و سر حد کِرده تا
آرِمون ایما نَوِروَیده به جا
هَرس ها چیـر اِز تیا
دِشمِنَم رهده به فِرگِ وَندِن ایما زیک
تا سی هر چی مینِ دل دارِه بجورِه چاره سِ
تا که  وادستِ خومون هرکی کَنه  تَلواره سِ
دِشمِن چارچوله باز
که یَه روزِ خَش نَبینه وِ تیا
هرچه وِ دل داشت آخِه کِرد ساز
مردم اما ای نِیَشتِن وا تیا اِز کاسه دِروَیدِه
ایوَر وُ  او  وَر ، وایکی دِی قُمقُت ایکِردن
     
    ***
آخرین فِرمون ...
آخرین نِک نِشت ....
وا یه تیری وَند تا سامون بِره جا خوس
ار نِهِنگ بوفته به لَم
واروُ کِپرهامون کُچیر
آرمونا کور .
اربِپهره دیرتر
تا کُجِه ؟..... تا کوچونا ؟
 آه ..کوچونه آهن بُویی مِردی ؟ کوچِونی گِرمُستِ ایمونی ؟
هر دِهونی واگو ایکِرد ای خَوَرهانه
تیا ، واترس و بی سو ، ای نِیَشتِن ای تَل و  او تا
لشکر ایرون بی اَولیسُم
دو وِ دو یا سه وِ سه ، قُمقُت کُنُون
بچِیَل بالا تووا
دُرگَل اِز پَس رَوزنا
دایَلَِم با غُرصه و غم کِل دَرا
رهده رهده سرصدا بالا گِرهد ،قُمقُت گِپِست
        
        ***
مردمِ هاشُفته چی دِریا اَوی
خینِسون واجوش اُوَید
گاله زَین
وَستِن به ره
چی صدف
اِز مینجقا مردم پیایی زَی به دَر
شیردونگی زَی :
مونُم آرش
هوارِس چینو وا دِشمِن بَنا کِرد
مونُم آرش سپاهی مِردی آزاده
به تَینا تیرِجامَنده وِ ترکش ، وا دلاتونه زنُم تَش
مَپُرسین اِز  تَوارُم
مو پور رنج و کارُم
مو تیزُم چی شهاوِ شَو ایکَهنُم
صَوا  سی  دیدِنِ  ایسا ایمَهنُم
مُوارِک او لواسی با که مینِ جنگ ایپوشِن
گوارا پاله ای با که  مِجالِ  فحت  اینوشِن
      ***
مِن اِی پیکار
مِنِ اِی کار
دل مردم به گِرمُستُم
امیدِ مردمِ بیدُنگِ نِه سرکولِ خوم رُستُم
کمونِ کهکشون دستُم
کمون داری کمونگیرُم
شهاوِ آسمون تیرُم
چگادوُ گُرده ی کُه وا نِهامه
تیا وُ  تیغِشِ  افتو   وا بامه
پَرِ تَش تیرُمِه
فِرمونبَرُم باد
 
اما ، امرو که روزِ  پهلِوونی  نید
رها گشتن وِ پولادو جوونی نید

بَعزِ یُو رِی کِه وِتاق آسمون
جورِ دِی گپ زی وِ دل وا زون تره
        ***
درود ای واپسین صحو ، ای سَبَق با مُو
کِه  یُو  دِی آخرین  دیدارُمه  وا  تو      

به صحوِ زِی ، به اِی وابا سفیده
به افتوِ نَدِروَیده کِه مِهر ایباره سوگند
که آرش جونِسِ ناده به اِی تیر
که  تیرِ جونِسِ  واکه  وَنه  دیر


به گِل نا ، زونیاسه
دو دستِس ری به کُه ، خونه دعاسه
دِرَو  ای افتو ، ای توشه امیدُم
دِرَو ای هوشه ی صحوِ سِبیدُم
                                         
بُلُق اَو چشمه ای تو ، سُهدِه دل مُو
دِرَو  سیرَو بُکُن  ،  سَرمَل بُکُن  تو
چُنو پا به دِهونِ مرگ اینُم
که خصمِ ارمکی چی گُل نچینُم
اِخوم وا نورِت ای افتو کُنُم خو
وِ گلبرگِ گُلِِِ زردِت بِنُم بو
        ***
وِریستا چی سِتین ، بیدُنگ واپا
هَنَف مین سینه ها جوش
زِمین و آسمون بیدُنگ
بِنِسکی ، دارِِِه دُینا ، وِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِس ادِه گوش

تیغِشِ افتو به یالِ کُه
زَی کمونه ، پُر تیایِ آسمون
سَیل کِه آرش وِ شهر بی صدا
بچِیَل بالا تووا
دُرگَل اِز پَس رَوزنا
دایَلَم با غُرصه و غم کِل دَرا
میرگَل وَسته به ره
دِشمِنا وا پوزخندا ، ره نِه واکِردِن
بچِیَل اِز سر تووا ، نومِس صدا کِردِن
دایَلَم دَس وِ دعا کِردِن
پیرمِردون تِی دِرا کِردِن
دُهدَرا ناوَنده هاسونه بِلا کِردِن
بَس که واباس قُریَتِ عشق و بَفا کِردِن
آرش اما ساکت و بیدُنگ
ره که تا اِز قله ی البرز کُه وارُو بِره
پس سَرِس هَرسا سرازیر اِز تیا
نِصمِ شَو
زال وُ زِمَند
کُهبُرا
وَیدِن به مال ، بی نِشون اِز لاش آرش
واکمون ُو ترکشِ بی تیر
آری آری ، جونِسِ مِن تیر کِه آرش
کار چندین لشکرو شُمشیر کِه آرش
چَن سُوار تَی رودِ جیحون ، تیرِنه
نیمِروزِ  بَعزِ او  رُو ، دیدِنه
کُفته بی  مین کُندِه یَه گردوی ِ پیر
اِز هُو  واپَس ، تیرِ گردو شُوندِنه
مـرز ایرونشهرو  تورون  خوندِنه .


در اوستا نام آرش اِرِخشَه و اِرِخش آمده است و در پهلوی اِرَش شیپاک تیر .نام کوهی که آرش از آن بالا رفته و تیر را رها کرده اییریو خشوتا و کوهی که تیر فرود آمده است خوانونت در خاور نام برده اند .

پنجم آذر ما نودو سه




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

سرود مُنگشت

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:شنبه 1 آذر 1393-11:11 ب.ظ

بندهایی از منظومه منگشت با اندکی تغییرات  موسیقایی.
                                                                    
پیشکش به گروه ها و هیأت کوهنوردی و باشگا ه های کوهنوردی طوفان و زاگرس شهرستان ایذه و  کوهنوردان کشور عزیزمان  جهت خوانِش  گروهی بر قله ی همیشه سرافراز منگشت .




بشنو  ای  منگشت  آوای  مرا
بنگر  اکنون  حال و  مأوای  مرا
سال ها   در  دامنت   خوابیده ام -----  خوابیده ایم
خواب های تلخ و شیرین دیده ام -----   ما دیده ایم

قله ات همچون دل کودک سپـید
زنده  از  جوبارهایت  برگ و   بیـد

چار   فصلت   دلربا  و   بـی نظیر
ای   دژِ  ،  افـرشتـگانِ    آی پـیــر------ افرشتگان آی پیر

عاشقم بر چشمه سارِ  روی تو
شانه های   برفی   گیسوی  تو ----- گیسوی تو


یـاد بـاد  آن   خـاطراتِ  پـاکِ  تــو
آن   دلاور  مـردمِ    چـالاک ِ   تــو ------  چالاکِ  تو

غرش ببران و  شیرانت  چه شد؟
تکسواران  و   دلیـرانت  چه شد ؟

چون  بخارا  عشق   را   آوازه ای -----  آوازه ای
بخـتـیـاری   را    دژ  و   دروازه ای ---- دروازه ای

مأمن عشقـی همـیشه زنده ای----  تـو زنده ای
محکم و سر سختی و  پاینده ای ----  پاینـده ای

کوه ِ شعر و  عشق های پر ز غم
بــــوسه گـاهِ   آفـتـابِ  صـبـحــدم---- هـر صبحد
م
استواری   را  ،  ز  تــو 
  آمـو خـتـم ----  آمـوخـتیم
عاشق آتش  شدم  تا  سوخـتـم --- تا سوخـتیـم

لایه ی  زیرین   فرهـنگم   تـویـی
نغمه و موسیقی و  چنگم  تویی ---  نغمه و چنگم تویی

مخملِ    نــرم    چـمـنـزارِ   تـنت
بـاغ  های   پـر   صفـای   دامـنت

آن همه   افسانه  در  دل  داشتی
----  دل داشتی

بذر عشق و عاشقی می کاشتی ---  می کاشتی

سینه سینه  شرحِ  شیـرانت  رَوَد
شعر  در   وصـفِ   دلـیـرانـت    رَوَد

یـادمان باشد که اهل جوششیم
وارثانِ    سرزمیـنِ   کـــو ششیم--- وارثان کــورشیم

ای  بـپـا   دارنده ی   ایــرانزمـیـن ----   ایــرانـزمیـن
پـادشاه هستی و عشق و یقین --- عشق و یقین

چشمِ  نا محرم  از ایـران  دور   کن
مشتِ  ایـران دوستان  پر  زور   کن

پـر زور کــن   ،   پــر  زورکن  ، پر زور کن
 نمایش به صورت کد



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

مثنوی سردار مریم بختیاری

نویسنده :اسدالله اسدی
تاریخ:شنبه 1 آذر 1393-02:58 ب.ظ

ای  شـیــر زن   دلیــرِ   ایــــران
هـمـرزم  دلاوران  و    شـیـــران
تـو  گـُـردیـه ی  زمــانـه  بــودی
بهــر چـه  اسیــرِ  خانـه  بــودی
داری   تــــو   نـژاده ی   تـبـاری
از  هـفــت  و  چـهـار  بخـتیـاری
ای   مــادرِ  شــرزه  شـیـرِ  بـارز
آن   گُــــردِ  ،  دلاور    و   مـبـارز
کـمتــر چو   نبــوده ای ز  مـردان
نقـشِ  تـــو   بسـان  کـارگــردان
ســردار نجـیــب و  نـیـک و  دانـا
در   کــارِ   حــکـومـتــی    تـوانـا
هر چـنــد هــزار جـهــــد  کــردی
با  شورِ   زنـانـه  عـهــــد  کــردی
نا  شـد  کــه  زمــانـه  یار  باشـد
تا    پـــرچـمِ     اقـــتــدار   باشـد
با  زحمــت و  رنج  و  تـنـگدستی
بـر  خوانِ  تـهی ِ  خود  نشستی
ایـن عـزتِ  نَفس  بی نظـیـرست
سـرمـایـه ی  مـــریـمِ   دلیـرست
از  ارثِ   پـدر   ،   نـدیـده  چیـزی
وز  همـسر نا خوشـش  عـزیـزی *
در  پــرده ی  عصـمـت  و  نجابـت
عـمـری   گـــذرانــده   با  کـرامـت
ایـن  شـیـوه ی  دختران  ایلسـت
زیـنروست
  که  ایل ما  جـلیلسـت
ایـن شـیـوه ی دُخـت ایـلخانیست
کآماده ی  رزم   و  جـانفشانیست
ایـــــران  ،   وطــن  ،  دلاورانست
گلخـانه ی ،  عشـق ِ، مادرانست
چون  شیردلنــد  ،  پــور  و  دخـتـر
مـــرد   و   زن  آن ،  بُـوَد  بـــرابـــر
خون در  رگ ِ غیرتش چو جوشـیـد
ســـردار  ،  لباس   رزم  پـوشـیــد
اسـعــد  ،  نگـماشتش  به  پـیـکار
هنگام ِ   یــورش  به  شاه   قـاجـار
در خانه ی خویش  مـانده غمگـیـن
از  امـــر   بـــرادرش   بـه  تمـکـیـن
ســـردار   اگـر   اجــازه  مـی یافـت
بر  جـانـب   پـایـتخـت  مــی تاخـت
وانگاه که سـهم خویش می جُست
آزادی   زن   ز  ریـشـه  مـی رُسـت
زن جای و  نشان خویش  می یافت
در  خانه  فقط  ، رَسَن  ، نمی بافت
در    وصـف   ،    زنـان   همـتبـارش
می گفت ،  ز  حال  و  کار و  بـارش
کوشـیـد  ،  کـه   تا ،  زنان  ایــــران
بــنــدی  نـشـوند  ، چــون  اسیـران
همفـکر  وحــیـد  و  دهـخــدا   بـــود
راهــش  ز  سـتمگــران  جــدا  بـــود
گفـته سـت  ،   مصـدق  از   تبـارش
از  عـزت  و  شـوکـت  و  ،  و قــارش
سـالار  زنــی ،  ز  خـــاکِ  شــیــران
اهــل قـلـمــی  و   دُخــت   ایـــــران





آبانماه نود و سه

* ر ک به خاطرات سردار مریم



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


  • تعداد صفحات :5
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  


Admin Logo
themebox Logo